Cafer komadadır... Yanında ise karısı... Cafer’in gözleri nemli, kısık sesiyle karısına dogru bakar ve konuşmaya başlar:
"İlk işten kovuldugum zaman yanımda idin... İflas ettigim gün oradaydın... Vuruldugum zaman ilk gozumu actıgımda seni gördüm... Trafik kazası geçirdigimde hastanede hep başucumdaydın...
karısı takdir edilmenin mutlulugunda tabii.
"Şimdi komadayım yine başucumdasın... Sonunda anladım ama, çok geç oldu; yahu sen ne ugursuz karısın..."